Saturday, 25 June 2016

Brexit. Happy? Sad?

Brexit. Happy? Sad? 

None of the above. It's hard to be happy considering the racists or the far right proponents on one hand and the neoliberal butchers on the other.
I mean either way is the same. What matters, though, is the change. Good or bad; its up to us. 

European Union was built by the powerful ones in order to protect their interests. In the meantime, they convinced us (well, they fooled us) that the "union is founded on the values of respect for human dignity, liberty, democracy, equality, the rule of law and respect for human rights, including the rights of persons belonging to minorities" (more info on the above lies here: http://europa.eu/scadplus/constitution/objectives_en.htm).

And now what? First of all, politicians that supported and implemented neoliberal policies, specially throughout crisis, should go home. Now. They are responsible for the worst case scenario that could have ever re-happened: the rise of the far right parties. Second, it's our turn ladies and gentlemen; now it's the moment to demand equality and turn this Union to a real one. If that is impossible, then we should end it now.

Sunday, 5 June 2016

Η οργή και τα όνειρα μοιράζονται το ίδιο στρώμα.. Κάθε νύχτα.

Πέρασα ώρες ατέλειωτες στην αγκαλιά τους. Ακόνισα τα νύχια μου, φόρεσα τη καπνιστή ουρά μου και δημιούργησα παροξυσμό.

Μου ζήτησες να χορέψεις μέσα μου. Δεν αποκρίθηκα. Ίσως και να το ήθελα, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ερημικοί και μόνοι, αυτό είμαστε

Το χαμόγελο σου το δάνεισα. Δεν το ζήτησα πίσω. Αλήθεια, τι να ζητήσεις απο δύο οργής αστέρια

Έκρυψα κάθε ατίθαση ορχιδέα και ταξίδεψα με θάρρος. Το κενό σου με ζάλισε. Θυμήθηκα πως θύμωσες, τα μάζεψα και χάθηκα.

Με αναζητάς ακόμη. Με αναζητώ και εγώ. Το παιχνίδι ανάμεσα μας είναι πάντοτε αιχμηρό.

Κάποτε πληγώθηκες. Κάποτε πληγώθηκα και εγώ. Συνεχίζουμε, γλύφουμε τις άκρες μας και αποστειρώνουμε τις γλώσσες μας. Ξανά και ξανά. Με μια εμμονική πρωτοβουλία. Ποιός θα πληγωθεί πρώτος..

Η υστερία κάθε στιγμής είναι ήδη παρελθόν. Το κρατάς, το κρατώ. Σου χαμογελώ

Φοράς τα καλά σου. Τα έχεις μόνο για εμένα. Φυσώ και η απόσταση εκμηδενίζεται

Δεν. Ναι. Τώρα. Κρατώ τη σκέψη σου στα χέρια μου. Φοράς άλλο χαμόγελο.

Παρατηρώ τη συνθήκη κάθε έρωτα. Είναι μόνη. Έρωτας και μόνοςΚατάρα..

Αυτή κουβαλούμε μέσα μας, επάνω μας. Την εναποθέτουμε στα πόδια κάθε κρυφού αναστεναγμού και προχωράμε.

Ο δρόμος μακρύς και, ταυτόχρονα, λίγος.. Δεν φτάνει μια ζωή ανθρωπινή. Έτσι αποφασίσαμε να σου δώσουμε το όνομαΘεός’..

Πόσο τίποτα είμαστε. Φοβισμένοι και ανίδεοι, αναπνέουμε οργή και όνειρα.  


Δικά σου, σου τα χαρίζω. Εμένα δεν μου χρειάζονται πια.

Το μυστικό σου που έγινε δικό μου..


Πίνεις από το ποτήρι μου. Μοιραζόμαστε σταγόνες έρωτα. 

Κέρινα γέλια. Μου ζητάς κάτι παραπάνω από ενός λεπτού σιγή.

Σου χάρισα τα κουμπιά της κεφαλής μου. Όλα κόκκινα. Κολυμπάς.

Δίνω το έναυσμα. Τρέχεις. Αγώνας δρόμου και ο νικητής στο κενό.

Μόνοι στον ελαιώνα, τελευταίοι. Κοιτάς τα στήθη μου. Οι αγωνίες μετριάζονται όταν τις κοιτάμε από απόσταση αναπνοής.

Δυο ώρες αδυναμίας. Η στιγμή απελπιστικά μόνη. Εσυ έσκυψες και εγώ έφυγα. 

Αίμα, κόκκινο κρασί και τα χείλη σου. Διψώ. Μου προσφέρεις απλόχερα τις αμαρτίες σου. Είναι, σχεδόν, αποκρουστικές.

Θέλω να ταξιδέψω με τη βάρκα κάθε αμετανόητου δαίμονα. Έμαθα να κρύβω χάντρες. Εσύ μου έμαθες να κρύβω χάντρες..


Ησυχία.. Είναι το μυστικό μας..