Sunday, 9 October 2016

ε..

Είναι ώρα να φύγεις. Κρυφά. Μυστικά.
Δεν ήρθα, επιμένεις. Κρυφά. Μυστικά.
Χορεύω. Χορεύεις. Χορεύουμε. Μόνοι. Μαζί.
Αμφιταλαντεύομαι. Το νερό κυλά αμέριμνο στα δάχτυλα της θέλησης.
Βήμα και κενό. Αιωρούμαι. 

Η απροθυμία ειναι εκει. Μου γνέφει. 
Ζητώ κάτι παραπάνω απο δυο οργής αντίο. Δίνω κάτι λιγότερο.
Δεν ήρθα. Δεν έφυγες. 

δ..

Η λαχτάρα παραμένει. 
Δεν γνωρίζει χρόνο.
Όμως ο χρόνος σε ξέχασε.
Τώρα είστε και οι δύο εραστές της λήθης. 

Η στοργή είναι εκεί.
Σε ταπεινώνει. Το δέχεσαι.
Θυμώνεις. Φωνάζεις. Ουρλιάζεις.
Ξεσκίζεις τα σωθικά σου.

Άραγε τι σου μένει όταν εκθέτεις τα σπλάχνα σου; 

γ..

Τωρα. Και το κάθε λίγο σου φαντάζει μικρότερο. 
Άνεμος, δυο κουμπιά ταξιδεύουν στο άπειρο. 
Τους είπα ψέμματα, δεν βρίσκονται στο άπειρο. 
Με πίστεψαν και συνεχίζουν το ταξίδι τους απτόητοι. 
Η επιστροφή τους θα σημάνει αλλαγή εκστρατείας. 
Ειναι πολεμική η διάθεση και φορώ τη στολή σου. 
Μου τη χαρίζεις; 

..Δεν περιμένω απάντηση για κάτι που ειναι ήδη δικό μου.. 

Tuesday, 27 September 2016

β..

Ταξίδεψα νωρίς με τον ήλιο να οδηγεί τα βήματα μου. 
Η λαγνεία του τοπίου φαντάζει άμορφη μπροστά σου.
Μέθυσα από τις ηλιαχτίδες καθώς αναζητούσα το βλέμμα σου.
Άκουσα τη φωνή σου, εκείνο το γάργαρο κομμάτι κάθε προσμονής.

Τι αλαζονεία.. Μέθυσα και βούτηξα. Δυο μονομάχοι στον πάτο της θάλασσας.
Είμαστε έτοιμοι και η μονομαχία ξεκινά. 
Κέρδος μηδαμινό. Κατασπαράζουμε ο ένας τον άλλον σε φόντο γαλανό. 
Οι αέρηδες της γειτονιάς σου με ταξίδεψαν στα χνάρια κάθε κρυφού σου τάλαντου.
Είναι ωραίο να μετράς τ' αστέρια απο θέση πυγμής.. 
Με ρωτάς με μανία, 'είναι άραγε δίπλα σου'; Τι σημασία έχει αναρωτιέμαι.. 

α..

Τι θυμάμαι, άραγε, απο εσένα.. 
Τη μυρωδιά στο στέρνο σου που σιγοκαλημέριζε τα πρωινά μας.
Αυτή την έντονη μυρωδιά σου που με τυλίγε πριν δω τα μάτια σου, εκείνες τις μικρές στιγμές που αγγίζαμε το άπειρο. Κάποτε, γυμνοί, εξαγνίσαμε τη θνητότητα μας..

Monday, 25 July 2016

Η υγρασία είναι το πάθος μου..

Κρίμα. Χωρίς πνοή και έρωτα.
 
Μόνος στο ζύγι του μυαλού σου διχάζεις κάθε ανάγκη.
 
Ήρθες λίγος, έφυγες λιγότερος. Η ανοησία της στιγμής.
 
Προσθέτω βότσαλα σε κάθε αμαρτία. Είναι η κολακεία που μας χαρακτηρίζει.
 
Δεν χρειαζόμαστε. Φεύγουμε και τίποτα δεν μένει.
 
Χαιρετώ δίχως τη χαρά. Η κίνηση του μυαλού μου με αποδυναμώνει.
 
Ρούφηξε αέρα, δώσε ανάγκη. Κούραση.
 
Προτάσσω τον δικό σου αγώνα και κρύβομαι στα σκέλια της ηδονής.
 
Η υγρασία είναι το πάθος μου..

Saturday, 25 June 2016

Brexit. Happy? Sad?

Brexit. Happy? Sad? 

None of the above. It's hard to be happy considering the racists or the far right proponents on one hand and the neoliberal butchers on the other.
I mean either way is the same. What matters, though, is the change. Good or bad; its up to us. 

European Union was built by the powerful ones in order to protect their interests. In the meantime, they convinced us (well, they fooled us) that the "union is founded on the values of respect for human dignity, liberty, democracy, equality, the rule of law and respect for human rights, including the rights of persons belonging to minorities" (more info on the above lies here: http://europa.eu/scadplus/constitution/objectives_en.htm).

And now what? First of all, politicians that supported and implemented neoliberal policies, specially throughout crisis, should go home. Now. They are responsible for the worst case scenario that could have ever re-happened: the rise of the far right parties. Second, it's our turn ladies and gentlemen; now it's the moment to demand equality and turn this Union to a real one. If that is impossible, then we should end it now.