Sunday, 25 December 2011

Ημέρα Χριστουγέννων..

Πρίν δύο μήνες είχα γράψει ένα μικρό κείμενο για το ιστολόγιο μου αλλά δεν το είχα δημοσιεύσει. Νομίζω σήμερα, κρατώντας τη σημασία της ημέρας και μακριά από φαγοπότια ήρθε η "ώρα" του..


"Αλήθεια, τι πρέπει να κάνει κανείς όταν βλέπει γύρω του μονάχα δυστυχία; Αν και μακριά από τη δική μου πατρίδα, γνωρίζω καλά οτι όλα όσα βλέπω και παρατηρώ εδώ απλά μας έρχονται. Είναι πολύ κοντά. Η εξαθλίωση και η πείνα δεν είναι σενάριο φαντασίας, είναι το μέλλον μας. Η κατ' ευφημισμόν ενωμένη Ευρώπη ακολουθεί το μεσαιωνικό πρότυπο, οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Αναρωτιέμαι για τυχόν Ρομπέν των δασών αλλα αυτή είναι μια αγγλική ιστορία και ως γνωστόν οι Άγγλοι δεν θέλουν να έχουν καμία απολύτως σχέση με την Ευρώπη. Βρίσκομαι στη Βουλγαρία και διδάσκω θέατρο, τέχνη σε παιδιά ρομά. Τσιγγανάκια με μεγάλα μάτια και πλατύ χαμόγελο. Παιδιά που όταν τους δίνεις λίγη αγάπη παίρνεις πολύ περισσότερη. Αισθάνομαι τόση ανθρώπινη ζεστασιά κάθε φορά που με προυπαντούν στη πόρτα του σχολείου τους. Πέφτουν όλα στην αγκαλιά μου και εγώ ανοίγω τα χέρια μου μήπως και καταφέρω να τα χωρέσω όλα μέσα. Αλλά είμαι μονάχα μια μονάδα, δεν μπορώ να φέρω την αλλαγή. Δεν μπορώ να αποτρέψω τους φύλακες του σχολείου (ναι, φύλακες) από το να χτυπούν τα παιδιά (ναι, τα χτυπούν). Δεν έχω δει πιο αποτροπιαστικό θέαμα από τις ξύλινες βέργες στα χέρια τους.. Δεν γνωρίζω πως να δεχτώ κάτι τέτοιο. Αναρωτιέμαι μόνο γιατί η ανθρώπινη ψυχή θα πρέπει να βιάζεται καθημερινά.."

Εύχομαι όλοι οι λαοί του κόσμου να συνειδητοποιήσουμε πόσα λίγα μας χωρίζουν και ενωμένοι-μονιασμένοι να επιβληθούμε σε εκείνους τους λίγους που ρυθμίζουν το μέλλον μας.