Thursday, 12 January 2017

η..

Ήταν η ώρα προχωρημένη. Έσταζε ο ήλιος προσμονή.

Το κάλυμμα στα έπιπλα είχε φθαρεί από την αχρηστία.

Δεν είχα νερό, δεν είχα βροχή. Είχα μόνο λίγο αγέρα να σου χαρίσω.

Φύσηξε μακριά. Πήρε τις σταγόνες του ήλιου και τις μετέτρεψε σε δάκρυα.

Υγρά μανικετόκουμπα. Μου κούμπωσαν το λαιμό. Αναπνέω σαν σε φαραωνική κλίμακα.

Πέτρα, σκόνη και λίγο από την ευθυμία σου θυμάμαι. Ο τάφος κλειστός. Αγγίζω το σάβανό μου.

Περπατώ με νόημα. Εκείνο που χάσαμε. Εκείνο που ποτέ δεν βρήκαμε.

Η αλήθεια είναι το σάβανο. Αυτό που με τυλίγει..

No comments:

Post a Comment