Friday, 29 September 2017

Το παραμύθι κάθε παραμυθιού.

Όλα κάπως ξεκινούν και γιγαντώνονται σχολαστικά από ανθρώπους που δεν ήταν έτοιμοι για σχόλη αλλά οι συνθήκες.. 

Έτσι λοιπόν, χάριν μιας και μόνο συνθήκης - αυτή του χωροχρόνου - γιγαντώθηκε το πείσμα μια φορά κι έναν καιρό κάπου μακριά αλλά και κοντά. Ίσως πολύ κοντά. Το πείσμα, από πείσμα και το ίδιο, έβαλε τα γιορτινά του και τραγούδησε η ψυχή του. Δεν είχε ξανατραγουδήσει πριν, τώρα το καταλάβαινε αλλά ήταν αργά. Ταυτόχρονα όμως ήταν και περασμένη η ώρα των αποκαλύψεων γιατί το πείσμα ήξερε πλέον ότι πάντα μόνο του ήταν. Το τραγούδι καμιά φορά κοστίζει πολύ παραπάνω απ’ όσο αντέχει η ψυχή ενός πείσματος. Μονολογούσε και τα χρόνια περνούσαν σαν σε μοτίβο δίχως χρώμα. Η μουσική είχε χαθεί από καιρό, ίσως και να μην υπήρξε ποτέ, άλλωστε τι να σου κάνουν δυο στιγμές καμωμένες από στάχτη. 

Δυο στιγμές σε δυο φορές με το λίγο της κάθε πλευράς να ονειροπολεί απεριόριστα γιατί τα όνειρα είναι δίπλα στα πείσματα σε κάθε δυσκολία. Έτσι λοιπόν, το πείσμα τα είχε χαμένα. Πίστευε από πείσμα και έπραττε από αγάπη, άγονη αλλά αγάπη. Δεν είχε ρίζες αυτή η αγάπη, ήταν μονόπλευρη. Όπως μονόπλευρα είναι τα αστέρια όταν κανείς τα χαζεύει από μακριά. Είχε όμως κακουχίες. Πολλές οι κατηγόριες, πολλά τα ψέματα. 

Τι να σου κάνει και το πείσμα, από περηφάνια και αξιοπρέπεια μάζεψε τη ψυχή του και έφυγε. Αυτή τη φορά μακριά γιατί όταν το τραγούδι της ψυχής καταλήξει φάρμακο αντιμετώπισης κάθε ψευδαίσθησης και χρησιμοποιηθεί κάθε σταλιά πετσί τότε το μόνο που απομένει είναι η φυγή. Έτρεξε λοιπόν σε μέρη μακρινά αλλά ο χωροχρόνος το βασάνιζε. Η σκέψη δεν χάνεται όταν, μάλιστα, υπάρχει αυτή η δύναμη -  η γνωστή για την αναίσχυντη υπομονή της - που αλυσοδένει ανέμους και περιφρουρεί τα γηρατειά από τη λήθη. 

Αυτή η δύναμη δίνει πνοή στο πείσμα για να περνά και να ξαναπερνά από τις γωνίες κάθε κύκλου - όσων κύκλωσαν μαζί. Γιατί το πείσμα ακόμη και σήμερα πίστευε ότι είχαν κυκλώσει πολλούς ή τουλάχιστον θα μπορούσαν να είχαν κυκλώσει αρκετούς. Για να μη τα πολυλογώ, το πείσμα παρανόησε και ξέχασε τι θα πει πείσμα. Με βαθιά ανάσα και σε ρυθμό τρέλας χαζεύει τα αστέρια. Έστω και μονόπλευρα θυμίζουν τη ταραχή που δημιούργησαν στο χωροχρόνο που κάποτε άγγιξαν εκείνοι.