Monday, 2 May 2016

Λίγο πριν - 33: Κούβα..

Η τελευταία (ίσως) ομιλία του Κάστρο, η επίσκεψη του Ομπάμα, η συνάντηση των δυο ιεραρχών. Εικόνες πολλές και γνώριμες απο μια χώρα, μια γη που πάτησα - έζησα- γεύτηκα - έκανα δίκη μου. Φωτογραφίες απο το αεροδρόμιο στην Αβάνα· σημείο αναφοράς.

Θυμάμαι τη πρώτη μου φορά που προσγειώθηκα εκεί, η φύση που αντίκρισα ήταν τόσο έντονη και ζωντανή που στα μάτια μου φάνταζε ως ζούγκλα. Ένα τεράστιο ανθρώπινο κουτί τυλιγμένο σε πράσινη αγκαλιά. Χέρια της φύσης, στιβαρά, ερωτοτροπούσαν με το τσιμέντο.

Θυμάμαι μπήκαμε στο αεροδρόμιο μέσω φυσούνας, δέν μπόρεσα να μυρίσω τη φύση εκείνες τις πρώτες στιγμές, παρα μόνο να φανταστώ τη μυρωδιά της. Νόμιζα ότι θα ήταν κάτι απο Πήλιο μετά απο κάθε βροχή. Έκανα λάθος φυσικά, η Κούβα έχει μια ξηρή μυρωδιά σε αντίθεση με την υγρή αίσθηση που σου αφήνει. Κάτι απο πούρο· μπορει να ακούγεται αναμενόμενο αλλά, πράγματι, η μυρωδιά σου αφήνει μια αίσθηση χαλάρωσης. Σαν να χάνεσαι σε ένα τοπίο γεμάτο αντιθέσεις. Και, μήπως, δεν ειναι αντίθεση να χάνεσαι σε κάτι τοσο ζωντανό;

Θυμάμαι το αεροδρόμιο, είχε αυτό τον "σοβιετικό λεκέ" που αγωνιωδώς ψάχνω σε κάθε μου ταξίδι σε χώρες με τέτοιου είδους ιστορία. Αυτοί οι "λεκέδες" μου προξενούν ένα ακατανόητο ενδιαφέρον.. 

Θυμάμαι τα "περιπτεράκια" - δεν ήταν περίπτερα, δίκη μου η ορολογία. Ήταν ο απαραίτητος έλεγχος, μέσα στο αεροδρόμιο, που ο κάθε επισκέπτης πρέπει να περάσει. Στη δίκη μου σειρά είχα το άγχος να ειμαι αρκετά τυπική ώσπου πρόσεξα τον αξιωματικό που με ανέλαβε. Με φλέρταρε, στο τέλος μου ρωτούσε επίμονα το ξενοδοχείο μου, τα είχα χαμένα.. Δεν το θυμόμουν..

Θυμάμαι το πρώτο μου βήμα έξω. Το θυμάμαι σαν κάτι απο matrix, ξαφνικά όλη η υγρασία - σαν κύμα, με έλουσε. Απίστευτη αίσθηση. Αυτό ήταν όμως, έπειτα - όσες φορές ξαναπήγα, το είχα συνηθίσει. Ίσως γιατι ειμαι γυναίκα και καταλαβαίνω απο υγρασία. Η Κούβα ειναι σαν τον κόλπο μιας γυναίκας, τόσο ζέστη και υγρή.

Απο τότε πήγα πολλές φορές και έμεινα αρκετά στο νησί. Θυμάμαι τις βόλτες στην Αβάνα, στο Σαντιάγο, στη Σάντα Κλάρα, στο Τρινιδάδ.. Θυμάμαι το χωριουδάκι με τα πλίθινα μικρά σπίτια δίπλα στη θάλασσα. Τη 'μαύρη χήρα' που πέρασε τρέχοντας δίπλα απο το πόδι μου, το τηγανιτό ψάρι και τα φρούτα που έφαγα σε μια παραλία μόνο για Κουβανούς με μεγάλα χαμόγελα. Τον ήλιο που καθημερινά με μεταμόρφωνε σε ζουμερό αστακό. Τους ανθρώπους, τη ζεστασιά τους. Το κοριτσάκι μπροστά στη πόρτα ενός μισογκρεμισμένου σπιτιού απο την θηριώδη βλάστηση των δέντρων και το φως του ηλίου που έπεφτε στο πρόσωπο του - η φωτογραφία που δεν πρόλαβα να τραβήξω. Αλλά και η μόνη, αυθεντικά, θρησκευτική επαφή με κάτι πραγματικά ιερό: την αθωότητα ενός μικρού παιδιού.

Θυμάμαι τις "αιωρούμενες πίτσες" στους δρόμους της Αβάνας - ένας αστείος αυτοσχέδιος μηχανισμός για να παραγγέλνεις την καλύτερη πίτσα απο τη ταράτσα μιας πολυκατοικίας. Θυμάμαι τα πλάτανο μάτσο που μαγείρευα καλύτερα απο κάθε Κουβανή - αυτούσια λόγια του συντρόφου μου. Θυμάμαι τη Κουβανή που γνωρίσαμε καθώς ταξιδεύαμε, η οποία πίστεψε ότι τον τύλιξα γιατι έμοιαζε με βορειοευρωπαίο και εγώ με Κουβανή.

Θύμαμαι ποσό ερωτευμένη υπήρξα αλλα και ποσό γρήγορα μου τελείωσε. Θυμάμαι τα μάτια του όταν του είπα ότι θα φύγω. Θυμάμαι τη λύπη του, που δεν ήξερε πως να την εκφράσει.

Γαμώτο.. Η φρίκη και η γλύκα της θύμησης σε μια αίσθηση. Τόσο έντονη πολλές φορές αλλά και τόσο μακριά πια. Μεγαλώνω, ονειρεύομαι, γεύομαι και προχωρώ. 

Αυτές τις στιγμές θυμάμαι τα λόγια του Ελύτη: "Το ζήτημα είναι από που βλέπει κανείς τον ουρανό, εγώ τον έχω δει απο καταμεσής της θάλασσας".. Μπορώ, άραγε, να προσθέσω: "εν ώρα τρικυμίας, έκει που όλα χάνονται και κερδίζονται ταυτόχρονα"; 

1 comment:

  1. Happiness, sadness, yes maybe even sadness is growing up in to my mind by reading this post. I know the story you wrote, because in part you've narrated it to me. I know it sounds stupid, but reading it, finding deep feeling in each single word you used, I felt jealousy in my heart; Jealousy because the Cuban man superficially mentioned in your story was not me; Jealousy for not being even the previous man…. I feel sadness because I am not there with you right now, to fill the vacuum you might have…..
    I would be a bird to fly to you; I would have a time-machine to be close to you each single time I desire it; I would be……. "G"

    ReplyDelete