Friday, 8 April 2016

Το απόγευμα.

Κάνω ένα διάλλειμα γιατί το μυαλό μου είναι σε διάλειμμα. Μηχανικά ανάβω το βραστήρα και κάθομαι μπροστά στη τηλεόραση του γραφείου. Αξιολόγηση, αξιολόγηση, αξιολόγηση και το νερό αργεί. Είναι περασμένες 19:00, άλλη μια δύσκολη μέρα μονολογώ. Μου έρχονται δάκρυα στα ματιά, το αποφεύγω γιατί θα μου χαλάσει η ανοησία του μακιγιάζ. Ώρα να γυρίσω στο σπίτι, άδειο και έρημο σαν και τη ζωή μου. Ένας χρόνος και κάτι μήνες πίσω σε κάτι που αποκαλώ πατρίδα. Αναρωτιέμαι, είναι πατρίδα κάτι που δεν κατανοείς;

Δεν μπορώ να απαντήσω στο ερώτημα μου, δεν τη κατανοώ αλλά, καμιά φορά την αισθάνομαι. Μηχανικά (ξανά) σκέφτομαι: τι σημασία έχει άραγε που την αισθάνομαι; Ενδεχομένως να πιστεύω ότι την αισθάνομαι, όπως τότε τα τελευταία χρόνια της εφηβείας που αναγνώριζα τη μυρωδιά της. Που άφηνα τις αισθήσεις μου να ταξιδεύουν στο βαθύ του Αιγαίου. Τότε ήταν αλλιώς. Γνώριζα, μιλούσα, αισθανόμουν. Τώρα; Ο χρόνος που πέρασε μοιάζει με αιώνα ευθυνών, αλλαγών. Σταματώ, τα δάκρυα έρχονται. Σηκώνομαι, βάζω νερό σε μια κούπα, ρίχνω σκόνη κακάου και δημιουργώ ένα αυτοσχέδιο πικρό ρόφημα που θυμίζει σοκολάτα. Ζεσταίνομαι και, προφανώς, η επιλογή του ροφήματος δεν είναι η κατάλληλη. Οι άνθρωποι στο δρόμο, παρατηρώ, φοράνε παλτό-θα τους προσφέρω το αυτοσχέδιο ποτό μου! Είναι πικρό, κανείς δεν θα το δεχτεί.. Ίσως να το δοκιμάσει αλλά δεν θα επιμείνει.

Για εμένα η πίκρα της σοκολάτας συμβολίζει ταξίδια. Όπως τότε στη Κούβα που είχα δοκιμάσει το αρχαίο ρόφημα των Μαγιάς, πικρή σοκολάτα με τσίλι. Είχε τόση ζέστη εκείνη την ημέρα, στεκόμασταν ώρες στην ουρά για να μπούμε σε μουσείο - café σοκολάτας. Ο ήλιος χάιδευε τα σώματα μας, κυρίως τα κεφάλια μας-είχα ζαλιστεί. Ακόμη και σήμερα θυμάμαι τη στιγμή που, επιτέλους, άνοιξαν οι πόρτες. Δροσιά! Στην Κούβα λατρεύουν τα κλιματιστικά, εγώ λάτρεψα την ίδια μέσω ενός κλιματιστικού.. Σταματώ.

Πάλι θυμάμαι για να ξεχνώ το τώρα. Ζω με φαντάσματα πολύ-πολύ αγαπημένα.. Και το απόγευμα περνά, έρχεται η νύχτα, είμαι στο σπίτι μου. Έχω ανοιχτά τα παράθυρα και τα στόρια στο μπαλκόνι. Το νεοκλασικό οίκημα-σημερινό σχολείο, καλύπτεται από την ελιά. Κάθομαι με δέος μπροστά του. Είναι όμορφα.. Μυρίζω τα λιγοστά δέντρα, μπορώ και ξεχωρίζω τη μυρωδιά τους- αυτή τη νοτισμένη από τη λιγοστή υγρασία μυρωδιά. Ξαφνικά έχω την αίσθηση της χαράς-αισθάνομαι και πάλι. Ταυτόχρονα, για λόγους προστασίας και αυτοσυντήρησης εύχομαι χαμηλόφωνα: ας κρατήσει αυτή τη φορά, θέλω να κρατήσει..

 

Wednesday, 6 April 2016

Το IMF και ο κακός ο λύκος..

Λύκε, λύκε είσαι εδώ; Μπουχτίσαμε στους λύκους απαντώ και σκέφτομαι ή μάλλον ονειρεύομαι ένα πλανήτη δίχως λύκους - ή, τουλάχιστον, λύκους δίχως ακονισμένα δόντια.

Δύσκολοι καιροί για κοκκινοσκουφίτσες! Εκεί καταλήγουν όλες οι σκέψεις μου - μαύρες και μη. Κάποτε, θυμάμαι, είχα διαβάσει ένα παιδικό βιβλίο όπου ο συγγραφέας είχε μετατρέψει τον κακό λύκο σε καλό - μάλιστα παρεξηγημένο από τις περιστάσεις. Όχι δεν ήθελε να γευτεί τη σάρκα της μικρής, ήταν η αγωνία του να επικοινωνήσει, να γευτεί τη χαρά της ζωής! Και τον παρεξήγησαν τον δύστυχο! Άλλο ένα τραύμα της πολύπαθης ζωής του.. Τελικά μήπως είναι δύσκολοι οι καιροί για λύκους;

Πολύ πιθανό, θα μπορούσε να απαντήσει κανείς. Πολλοί σπεύδουν να το πράξουν άλλωστε ξεχνώντας το θύμα. Μία υποσημείωση εδώ: σε μια εποχή άκρατου νεοφιλελευθερισμού, ακόμη και η έννοια του θύματος είναι ξεπερασμένη. Δεν νοούνται τέτοιες πρακτικές σήμερα Κύριοι! Είμαστε πολιτισμένοι εμείς οι δυτικοί!

Ναι, απαντώ η απολίτιστη.. Το παραδέχομαι, είμαι μία εξ αυτών. Απολίτιστη και άξεστη και σας παραχωρώ το ελεύθερο να προσθέσετε ότι θέλετε. Βλέπετε, δεν γράφω μόνο για τα σχέδια του ΔΝΤ ενάντια στη χώρα μου. Άλλωστε, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν νομίζω ότι μας εξέπληξαν. Είναι γνωστός ο ρόλος τέτοιων ιδρυμάτων σε εμάς τους απολίτιστους. Βέβαια γνωστός είναι και ο ρόλος των γειτόνων και φίλων μας – άσπονδων, ας μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός..

Πραγματικά αισθάνομαι ότι συμμετέχω σε χολιγουντιανή παραγωγή. Όχι υπέρ-παραγωγή, αλλά σε ταινία με πολύ μικρό κόστος – από εκείνες τις φτηνές και γελοίες στη φύση τους. Με τον καλό και τον κακό μπάτσο - εδώ κανείς μπορεί να προσθέσει ‘λύκο’, αφαιρώντας τη λέξη ‘μπάτσο’ για λόγους ευπρέπειας. Έχουμε, λοιπόν, τον κακό και τον καλό και εμείς στη μέση ακροβατώντας μεταξύ της λογικής και της παράνοιας προσπαθούμε θαρρώ, να πείσουμε ότι όλοι έχουν το δικαίωμα της επιβίωσης.

Σαφώς, δεν αναφέρομαι μόνο στα οικονομικά προβλήματα αυτής της χώρας. Είναι πολλά τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε πλέον ως πλανήτης. Το ΔΝΤ και ο ρόλος του σε οικονομίες κρατών, ο ρόλος των Ευρωπαίων από την αρχή της ελληνικής κρίσης, οι δυτικοί και η συμμετοχή τους στο προσφυγικό ζήτημα, κλπ. Μιλώ για τη γνωστή ιστορία όπου ‘κάποιοι’ καταστρέφουν χώρες είτε άμεσα είτε έμμεσα και έπειτα, ως δια μαγείας, άνθρωποι τρέχουν να σωθούν.

Άνθρωποι τρέχουν λοιπόν. Χώρες, σαν και τη δική μας, ανοίγουν την αγκαλιά τους και τους δέχονται. Με προβλήματα, με ελλείψεις και μία οικονομική κρίση που δεν τελειώνει. ‘Κάποιοι’ μάλιστα σχεδιάζουν εκ νέου τον στραγγαλισμό μας, οι ‘φίλοι’ μας βολεύονται και η ζωή συνεχίζεται. Ταυτόχρονα, με βόμβες και αίμα συσσωρεύουν ανθρώπους – που δεν έχουν καμία θέληση να συσσωρευτούν.

Παράνοια Κύριοι! Εκεί καταλήγω. Ζούμε τα χρόνια της παράνοιας, Olé! Ξεφωνίζω με όση δύναμη μου απομένει πλέον στα απολίτιστα (ναι είναι και αυτά) πνευμόνια μου. Ο κακός και ο καλός λύκος που μας περιτριγυρίζουν και αποφασίζουν για εμάς, θέλουν μόνο να γευτούν τη χαρά της ζωής και όχι της μικρής. Έτσι λοιπόν, εμείς οι απολίτιστοι – ως η μικρή της ιστορίας – δεν έχουμε λόγους να εναντιωνόμαστε σε αυτούς τους υπέροχους Gentlemen.

Olé! Ας φωνάξουμε όλοι μαζί..