Monday, 28 March 2016

Και πάλι στο δρόμο.


Είναι αρκετά τα χρόνια που πέρασαν χωρίς μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών, πρόσφυγες δηλαδή, όπως ήταν και οι παππούδες μας. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι ποτέ δεν σταμάτησαν οι μετακινήσεις ανυπεράσπιστων και κυνηγημένων ανθρώπων. Αντίθετα, όσο υπάρχει πόλεμος και, δυστυχώς, οι πόλεμοι ποτέ δεν σταματούν, θα υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν. Τρέχουν ουσιαστικά για να ξεφύγουν. Όχι μόνο από το θάνατο. Αυτόν τον σέρνουν, πλέον, καθημερινά-είναι ο μόνιμος Γολγοθάς τους. Το βλέπεις στα μάτια τους. Παρατηρείς όμως και τον φόβο ως αντίδραση σε κάθε ερέθισμα, σε κάθε θόρυβο και τότε καταλαβαίνεις, ή νομίζεις ότι κατανοείς, τον ήχο των βομβαρδισμών και τη μυρωδιά του αίματος.
 

Σήμερα ζούμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση . Ξαφνικά ορδές ανθρώπων απειλούν τις βολεμένες μας συνειδήσεις.  Και εμείς; Εμείς κλείνουμε σύνορα, τους πυροβολούμε, τους πνίγουμε. Είναι δύσκολο να αλλάζει κανείς "συνείδηση" σε χαλεπούς καιρούς..
 

Μάλλον ξεχνάμε εύκολα. Κάποιοι προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν. Άλλοι δεν καταλαβαίνουν στ' αλήθεια. Είναι εύκολο να δημιουργείς εντάσεις και ταραχές ή να τις υποστηρίζεις και έπειτα, όταν εξελίσσονται σε πολεμικές συρράξεις, να σφυρίζεις αδιάφορα. Εντωμεταξύ παιδιά πεθαίνουν. Δολοφονούνται είτε από σφαίρες, είτε από ασιτία και εάν καταφέρουν να φτάσουν σε ασφαλές έδαφος τότε ‘χάνονται’ από ‘εξευγενισμένους’ Ευρωπαίους που εμπορεύονται όργανα, σώματα, ψυχές..
 

Ευρώπη λοιπόν, δύο όψεων. Από τη μια η εικόνα εξαθλιωμένων ανθρώπων που περπατάνε σε ένα αέναο μονοπάτι - το μονοπάτι της ελπίδας. Με την Ευρώπη, όμως, να εθελοτυφλεί, να τους θεωρεί ανεπιθύμητους. Από την άλλη, η ίδια εικόνα, όμως αυτή τη φορά με ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που προσφέρουν ψωμί, νερό, το σπίτι τους, τα χέρια τους, την ψυχή τους τελικά για να βοηθήσουν.
 

Επιλέγω την δεύτερη εικόνα-όχι δεν είναι μόνο ζήτημα ανθρωπισμού. Είναι, κυρίως, η επιλογή μου να ζω σε μια Ευρώπη που συμβαδίζει με τις αξίες του ουμανισμού και της αλληλεγγύης. Δυστυχώς όμως, εάν πράγματι επρόκειτο για μια τέτοια Ευρώπη, τότε εξαρχής δεν θα υπήρχαν οι εικόνες των εξαθλιωμένων ανθρώπων.  
 

ΥΓ. Σίγουρα είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα συνιστούσε το οτιδήποτε έστω και εάν αυτό είναι ψυχραιμία και αλληλεγγύη. Είναι δύσκολο να βρίσκεσαι στο στόχαστρο από δήθεν "υπέροχους" (έτσι βαφτίζω τους δυτικούς) και ενώ δεν περισσεύει το φαγητό για το παιδί σου να το μοιράζεσαι με τόση αγάπη.

Κρατώ την αγάπη αυτών των ΑΝΘΡΩΠΩΝ. Για να δούμε, είμαι περίεργη να δω ποιος θα επικρατήσει..