Saturday, 24 December 2016

z..

Οι πέρλες. Αυτές θυμόμουν, αυτές σε όνειρο είδα.
Κουρασμένα από τα δάκρυα σώματα, δίχως ρούχα, κείτονται αναμεσά μας.
Ντρόπη για εκείνους, αγωνία για εμάς.

Όλοι νεκροί. Σιγοτραγουδάμε τον ύμνο της χαμένης μας ζωής.
Έφυγε ξαφνικά, ήρθε γρήγορα. 
Εσύ δεν ήσουν εκεί, παρόλο που το άψυχο κορμί σου, παγωμένο και νεκρό ήταν πάντα δίπλα στο δικό μου.

Σήκωσα το βάρος της ψυχής και σε συνάντησα. Μάχη Τιτάνων αναφώνησαν. 
Δεν είχαν δίκιο. Μάχη φόβου και εγωισμού. 
Η πικρία χάραξε το προσωπό μου. 

Από τότε κουβαλώ το ψέμα της συνθήκης σου.. 

Sunday, 9 October 2016

ε..

Είναι ώρα να φύγεις. Κρυφά. Μυστικά.
Δεν ήρθα, επιμένεις. Κρυφά. Μυστικά.
Χορεύω. Χορεύεις. Χορεύουμε. Μόνοι. Μαζί.
Αμφιταλαντεύομαι. Το νερό κυλά αμέριμνο στα δάχτυλα της θέλησης.
Βήμα και κενό. Αιωρούμαι. 

Η απροθυμία ειναι εκει. Μου γνέφει. 
Ζητώ κάτι παραπάνω απο δυο οργής αντίο. Δίνω κάτι λιγότερο.
Δεν ήρθα. Δεν έφυγες. 

δ..

Η λαχτάρα παραμένει. 
Δεν γνωρίζει χρόνο.
Όμως ο χρόνος σε ξέχασε.
Τώρα είστε και οι δύο εραστές της λήθης. 

Η στοργή είναι εκεί.
Σε ταπεινώνει. Το δέχεσαι.
Θυμώνεις. Φωνάζεις. Ουρλιάζεις.
Ξεσκίζεις τα σωθικά σου.

Άραγε τι σου μένει όταν εκθέτεις τα σπλάχνα σου; 

γ..

Τωρα. Και το κάθε λίγο σου φαντάζει μικρότερο. 
Άνεμος, δυο κουμπιά ταξιδεύουν στο άπειρο. 
Τους είπα ψέματα, δεν βρίσκονται στο άπειρο. 
Με πίστεψαν και συνεχίζουν το ταξίδι τους απτόητοι. 
Η επιστροφή τους θα σημάνει αλλαγή εκστρατείας. 
Ειναι πολεμική η διάθεση και φορώ τη στολή σου. 
Μου τη χαρίζεις; 

..Δεν περιμένω απάντηση για κάτι που ειναι ήδη δικό μου.. 

Wednesday, 28 September 2016

β..

Ταξίδεψα νωρίς με τον ήλιο να οδηγεί τα βήματα μου. 
Η λαγνεία του τοπίου φαντάζει άμορφη μπροστά σου.
Μέθυσα από τις ηλιαχτίδες καθώς αναζητούσα το βλέμμα σου.
Άκουσα τη φωνή σου, εκείνο το γάργαρο κομμάτι κάθε προσμονής.

Τι αλαζονεία.. Μέθυσα και βούτηξα. Δυο μονομάχοι στον πάτο της θάλασσας.
Είμαστε έτοιμοι και η μονομαχία ξεκινά. 
Κέρδος μηδαμινό. Κατασπαράζουμε ο ένας τον άλλον σε φόντο γαλανό. 
Οι αέρηδες της γειτονιάς σου με ταξίδεψαν στα χνάρια κάθε κρυφού σου τάλαντου.
Είναι ωραίο να μετράς τ' αστέρια απο θέση πυγμής.. 
Με ρωτάς με μανία, 'είναι άραγε δίπλα σου'; Τι σημασία έχει αναρωτιέμαι.. 

Tuesday, 27 September 2016

α..

Τι θυμάμαι, άραγε, απο εσένα.. 
Τη μυρωδιά στο στέρνο σου που σιγοκαλημέριζε τα πρωινά μας.
Αυτή την έντονη μυρωδιά σου που με τυλίγε πριν δω τα μάτια σου, εκείνες τις μικρές στιγμές που αγγίζαμε το άπειρο. Κάποτε, γυμνοί, εξαγνίσαμε τη θνητότητα μας..

Monday, 25 July 2016

Η υγρασία είναι το πάθος μου..

Κρίμα. Χωρίς πνοή και έρωτα.
 
Μόνος στο ζύγι του μυαλού σου διχάζεις κάθε ανάγκη.
 
Ήρθες λίγος, έφυγες λιγότερος. Η ανοησία της στιγμής.
 
Προσθέτω βότσαλα σε κάθε αμαρτία. Είναι η κολακεία που μας χαρακτηρίζει.
 
Δεν χρειαζόμαστε. Φεύγουμε και τίποτα δεν μένει.
 
Χαιρετώ δίχως τη χαρά. Η κίνηση του μυαλού μου με αποδυναμώνει.
 
Ρούφηξε αέρα, δώσε ανάγκη. Κούραση.
 
Προτάσσω τον δικό σου αγώνα και κρύβομαι στα σκέλια της ηδονής.
 
Η υγρασία είναι το πάθος μου..

Saturday, 25 June 2016

Brexit. Happy? Sad?

Brexit. Happy? Sad? 

None of the above. It's hard to be happy considering the racists or the far right proponents on one hand and the neoliberal butchers on the other.
I mean either way is the same. What matters, though, is the change. Good or bad; its up to us. 

European Union was built by the powerful ones in order to protect their interests. In the meantime, they convinced us (well, they fooled us) that the "union is founded on the values of respect for human dignity, liberty, democracy, equality, the rule of law and respect for human rights, including the rights of persons belonging to minorities" (more info on the above lies here: http://europa.eu/scadplus/constitution/objectives_en.htm).

And now what? First of all, politicians that supported and implemented neoliberal policies, specially throughout crisis, should go home. Now. They are responsible for the worst case scenario that could have ever re-happened: the rise of the far right parties. Second, it's our turn ladies and gentlemen; now it's the moment to demand equality and turn this Union to a real one. If that is impossible, then we should end it now.

Sunday, 5 June 2016

Η οργή και τα όνειρα μοιράζονται το ίδιο στρώμα.. Κάθε νύχτα.

Πέρασα ώρες ατέλειωτες στην αγκαλιά τους. Ακόνισα τα νύχια μου, φόρεσα τη καπνιστή ουρά μου και δημιούργησα παροξυσμό.

Μου ζήτησες να χορέψεις μέσα μου. Δεν αποκρίθηκα. Ίσως και να το ήθελα, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ερημικοί και μόνοι, αυτό είμαστε

Το χαμόγελο σου το δάνεισα. Δεν το ζήτησα πίσω. Αλήθεια, τι να ζητήσεις απο δύο οργής αστέρια

Έκρυψα κάθε ατίθαση ορχιδέα και ταξίδεψα με θάρρος. Το κενό σου με ζάλισε. Θυμήθηκα πως θύμωσες, τα μάζεψα και χάθηκα.

Με αναζητάς ακόμη. Με αναζητώ και εγώ. Το παιχνίδι ανάμεσα μας είναι πάντοτε αιχμηρό.

Κάποτε πληγώθηκες. Κάποτε πληγώθηκα και εγώ. Συνεχίζουμε, γλύφουμε τις άκρες μας και αποστειρώνουμε τις γλώσσες μας. Ξανά και ξανά. Με μια εμμονική πρωτοβουλία. Ποιός θα πληγωθεί πρώτος..

Η υστερία κάθε στιγμής είναι ήδη παρελθόν. Το κρατάς, το κρατώ. Σου χαμογελώ

Φοράς τα καλά σου. Τα έχεις μόνο για εμένα. Φυσώ και η απόσταση εκμηδενίζεται

Δεν. Ναι. Τώρα. Κρατώ τη σκέψη σου στα χέρια μου. Φοράς άλλο χαμόγελο.

Παρατηρώ τη συνθήκη κάθε έρωτα. Είναι μόνη. Έρωτας και μόνοςΚατάρα..

Αυτή κουβαλούμε μέσα μας, επάνω μας. Την εναποθέτουμε στα πόδια κάθε κρυφού αναστεναγμού και προχωράμε.

Ο δρόμος μακρύς και, ταυτόχρονα, λίγος.. Δεν φτάνει μια ζωή ανθρωπινή. Έτσι αποφασίσαμε να σου δώσουμε το όνομαΘεός’..

Πόσο τίποτα είμαστε. Φοβισμένοι και ανίδεοι, αναπνέουμε οργή και όνειρα.  


Δικά σου, σου τα χαρίζω. Εμένα δεν μου χρειάζονται πια.

Το μυστικό σου που έγινε δικό μου..


Πίνεις από το ποτήρι μου. Μοιραζόμαστε σταγόνες έρωτα. 

Κέρινα γέλια. Μου ζητάς κάτι παραπάνω από ενός λεπτού σιγή.

Σου χάρισα τα κουμπιά της κεφαλής μου. Όλα κόκκινα. Κολυμπάς.

Δίνω το έναυσμα. Τρέχεις. Αγώνας δρόμου και ο νικητής στο κενό.

Μόνοι στον ελαιώνα, τελευταίοι. Κοιτάς τα στήθη μου. Οι αγωνίες μετριάζονται όταν τις κοιτάμε από απόσταση αναπνοής.

Δυο ώρες αδυναμίας. Η στιγμή απελπιστικά μόνη. Εσυ έσκυψες και εγώ έφυγα. 

Αίμα, κόκκινο κρασί και τα χείλη σου. Διψώ. Μου προσφέρεις απλόχερα τις αμαρτίες σου. Είναι, σχεδόν, αποκρουστικές.

Θέλω να ταξιδέψω με τη βάρκα κάθε αμετανόητου δαίμονα. Έμαθα να κρύβω χάντρες. Εσύ μου έμαθες να κρύβω χάντρες..


Ησυχία.. Είναι το μυστικό μας.. 

Tuesday, 24 May 2016

Οδηγίες προς ναυτιλομένους. Τυφλούς..

Ρώτησε "πως βλέπεις". Δεν απάντησα. Τα κομμάτια στο πάτωμα και εσυ χτυπιέσαι ξυπόλυτος στης ραθυμίας το κενό.

Είχε σκοτεινιάσει μέσα του. Τόλμησα να προτείνω θάλασσα αλλα δεν με άκουσε. Πικρός καφές σε νερόβραστο φλυτζάνι. Το πίνεις μονότονα.

Σοβάτισε δυο αμύγδαλα. Είχαν απο καιρό χάσει τα όνειρα τους. Τώρα φαντάζουν απρόθυμα.

Κάθισε μόνος στην άκρη του. Το νήμα τον τύλιξε. Του δείχνω.

Ενοχές. Κλουβιά γεμάτα συνειδήσεις. Χωρίς κάγκελα. Τα χτίζουμε με σύννεφα. Δεν στέκουν αλλά τα συντηρούμε.

Αέρας κοπανιστός. Σκόρπια κομμάτια. Φόβος και τρόμος.

Ήρθε ο ήλιος. Του άφησε σημείωμα. Βρίσκομαι δίπλα σου. Το διαβάζεις.

Δέκα τυφλές ηλιαχτίδες. Μάθημα 1ο: μου έπιασες το χέρι.

- πως βλέπει κανείς το κενό;
- με χρώματα..


 

Thursday, 19 May 2016

Λίγο πριν - 33: Αθήνα..

Έφτασε η σειρά της. Χρονικά, τουλάχιστον, διότι πρακτικά παρεμβάλλονται πολλά και διάφορα άνευ σημασίας προς το παρόν. Χμμ, άραγε τι να πρωτογράψω για το ταξίδι πίσω; Πίσω σε κάτι που είχα ξεχάσει και, για να ακριβολογώ, ήθελα να ξεχάσω..
 
Έλειψα αρκετά από την Ελλάδα, υπήρξαν περίοδοι στη ζωή μου όπου η μόνη επαφή ήταν οι στιγμές συνομιλίας με τους γονείς ή τα αμέτρητα άρθρα για τη κατάσταση στη χώρα - πολιτική, οικονομική. Δυσάρεστες οι εξελίξεις και ενώ φαινομενικά απομακρυνόμουν, ολοένα και περισσότερο αισθανόμουν ότι κουβαλούσα το βαρύ φορτίο μιας πληγωμένης οργής.
 
Τέλοσπαντων.. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα μιλήσω για την πληγωμένη οργή στα κείμενα που αφιέρωσα στα, σχεδόν, 33 μου χρόνια. Θα μιλήσω, όμως, για τον πρώτο και, ελπίζω, τελευταίο βραχύβιο έρωτα της ζωής μου..
 
Συνέβη την ημέρα της επιστροφής. Όλα μια αντίθεση εκείνη την ημέρα. Θυμάμαι έντονα το σκοτεινό, κρύο και χιονισμένο τοπίο των Βρυξελλών σε μάχη με τον ελληνικό μεγαλοπρεπή ήλιο.
 
Θάλασσα.. Μεσογειακή και ερωτική. Γαλαζοπράσινη και μυρωδάτη. Την είχα ξεχάσει. Δεν γνωρίζω πως είχα καταφέρει να ξεχάσω το βασικότερο συστατικό του εαυτού μου. Ενδεχομένως είχα, ασυνείδητα, αντικαταστήσει τη θάλασσα με την αέναη και ανεπαίσθητη (πολλές φορές) βροχή της καθημερινότητας μου.
 
Θυμάμαι εκείνη την χαρακτηριστική στροφή του αεροπλάνου λίγο πριν τη προσγείωση. Ο ελληνικός ήλιος με καλωσόριζε και, ταυτόχρονα, αγκάλιαζε το αιγαίο. Η θάλασσα χρύσιζε στα πόδια μου και εγώ σκεφτόμουν ότι πετούσαμε για μήνες. Είχα ξεκινήσει με μείον βαθμούς και πάτησα το ελληνικό έδαφος σε έναν αυγουστιάτικο Γενάρη. Ζέστη!
 
Άνοιξα τη βαλίτσα και άλλαξα ρούχα, πέταξα τα παλτό μέσα, έβγαλα το καλσόν και αισθάνθηκα ένα δροσερό, γλυκό αεράκι να με τυλίγει. Ήμουν πίσω σε ένα μόνιμο καλοκαίρι. Αισθάνθηκα ερωτευμένη.. Τρελά..
 
Δεν κράτησε πολύ.. Ξεκίνησα το ταξίδι στη πόλη και ένιωσα την επιθυμία της φυγής. Το τζάμι του λεωφορείου ήταν πολύ χρήσιμο για να θάψω τον βραχύβιο έρωτα μου. "Άνθρωποι πτώματα, σέρνουν τα πόδια τους σαν φυλακισμένοι" οι σκέψεις μου.. Η πληγωμένη οργή ξανά στο προσκήνιο από την αντίθετη κατεύθυνση αυτή τη φορά. Φτώχεια, εξαθλίωση, πόνος.. Αυτές οι εικόνες με συγκλόνισαν. Δεν είναι ότι δεν γνώριζα ή ότι αδιαφορούσα αλλά, ξαφνικά, ήρθα αντιμέτωπη με όλα όσα κουβαλούσα μέσα μου και περιέγραφα - και φώναζα - και διεκδικούσα για τη κατάσταση στη χώρα μου. Η αλήθεια, γυμνή και αποστεωμένη με συγκλόνισε. Φαντάσου να μην ήξερα ή να αδιαφορούσα..
 
Πολύτιμη εκείνη η ημέρα. Μπορεί ο έρωτας να μου πέρασε αλλά αγάπησα βαθιά και, ίσως, με μεγαλύτερη ειλικρίνεια τα μάτια και τις ψυχές των ανθρώπων..  
 
Από τότε ανακάλυψα την απώλεια και ζω μαζί της. Συνυπάρχουμε. Κινούμαστε παράλληλα και κοιμόμαστε μαζί. Κάθε βράδυ. Σαν μαλωμένοι εραστές που έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλο αλλά δεν μιλιούνται. Μισοί μα και γεμάτοι ταυτόχρονα..
 
Στα 33 μου λοιπόν..