Friday, 20 September 2013

Το νυχτικό!!

Πριν αρκετά χρόνια είχα γράψει ενα μικρό διήγημα, ουσιαστικά ανήκει στις πρώτες προσπάθειες έπειτα απο την ενασχολησή μου με την ποίηση αποκλειστικά. Αν και θεωρώ οτι το εν λόγω διήγημα δεν αποτελεί πραγματικό δείγμα της τωρινής μου γραφής, πάραυτα, θα ήθελα να το αφιερώσω στην 'κυρία' της φωτογραφίας.


'Το νυχτικό.

 Τώρα που το θυμάμαι, έβρεχε εκείνη την ημέρα σαν τη σημερινή. Μάλιστα τα παιδιά της γειτονιάς τσίριζαν κάθε που βροντούσε, το είχαν σαν παιχνίδι. Άλλωστε τα παιδιά δεν κατανοούν την αληθινή φύση του κινδύνου...
Αυτή μάλλον θα ήταν και η σκέψη της όταν θα πετάχτηκε από το μεσημεριανό της ύπνο, αποστεωμένη ακόμα, μη μπορώντας να συνειδητοποιήσει ότι ήταν απλώς παιδιά. Τη θυμάμαι να βγαίνει στο μπαλκόνι, με τα μαλλιά της και τη νυχτικιά της να προδίδουν τη γαλήνη του τόσο άδοξου ύπνου. Ήταν μια γυναίκα μόνη. Κυριολεκτικά μόνη, κανείς δεν της χτυπούσε το κουδούνι αλλά και η ίδια ποτέ δεν επιδίωξε να μιλήσει με κανέναν. Η γειτονιά, στην αρχή, δεν της έδινε σημασία, αν και οι συζητήσεις γύρω από το ατομό της "άναβαν" κάθε φορά που την έβλεπαν να γυρνάει φορτωμένη με τα ψώνια της οικοκυρικής ζωής. Αυτή ήταν και η μόνη της έξοδος, η μόνη της επαφή με τον έξω κόσμο.
Μετά το περιστατικό με τη βροχή και τα παιδιά, η γειτονιά απέκτησε μιά πιο ολοκληρωμένη άποψη για την ίδια. Δεν γνωρίζω τι έφταιξε περισσότερο απ’όλα, η παιχνιδιάρικη διάθεση, το γέλιο, οι συχρονισμένες τσιρίδες της με τις τσιρίδες των παιδιών; Τελοσπάντων, σημασία έχει ότι όλη αυτή η καινούργια συμπεριφορά τάραξε συθέμελα τη γαλήνη της προοδευτικής κατά τ’άλλα γειτονιάς. Οι γυναίκες αποφάσισαν ότι πρόκειται για τρελή. Δεν περίμεναν αυτή την εξέλιξη. Έδειχνε πάντα τόσο περιποιημένη και σοβαρή. Μια αληθινή κυρία, ήταν πριν το περιστατικό αυτό. Η αλήθεια είναι ότι μια αληθινή κυρία παρέμεινε και μετά το περιστατικό αλλά, όπως και να’χει, η γειτονιά ανησυχούσε.

 Ανησυχούσε, διότι ήταν μια γυναίκα μόνη, σχεδόν τρελή. Έτσι λοιπόν αποφασίστηκε από κοινού, η μεγαλύτερη γειτόνισσα (πρώτο οροφοδιαμέρισμα της γωνιακής πολυκατοικίας, αξιότιμη κυρία και η ίδια με δυό παιδιά παντρεμένα, τακτοποιημένα και σύζυγο συνταξιούχο διευθυντή του δημοτικού σχολείου της μικρής πόλης τους) να την επισκεφθεί. Η επιλογή δεν ήταν τυχαία. Η αξιότιμη αυτή κυρία είναι μέλος μιας λέσχης κυριών, επομένως, ήταν η πλέον αρμόδια γι’αυτήν την υπόθεση. Μετά από δύο εβδομάδες περίπου, χρόνος αρκετός για να ‘ξεχαστεί’ λιγάκι το περιστατικό, η αξιότιμη κυρία-σύζυγος συνταξιούχου διευθυντή-μέλος λέσχης κυριών, χτυπούσε το κουδούνι της τρελής (πλέον). Δεν θέλω να σας απογοητεύσω, η αξιότιμη κυρία σίγουρα απογοητεύθηκε, η τρελή δεν της άνοιξε. Το μόνο που ρώτησε ήταν να μάθει το σκοπό της επίσκεψης, μάλιστα της ‘απρόσμενης’ επίσκεψης (όπως τόνισε η τρελή). Η αξιότιμη κυρία-σύζυγος συνταξιούχου διευθυντή-μέλος λέσχης κυριών, απάντησε με μισόλογα. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν προετοιμασμένη για ένα τέτοιο θράσος. Ούτε την πόρτα της άνοιξε. Η τρελή ήθελε να την ξεφορτωθεί. Έφυγε λοιπόν, σχεδόν εκνευρισμένη.

 Από τότε, όλη η γειτονιά βάλθηκε να πιάσει κουβέντα με τη τρελή-πρώην σοβαρή κυρία. Τις ελάχιστες φορές που την έβλεπαν προσπαθούσαν είτε με μια καλημέρα είτε με μια καλησπέρα να τη προσεγγίσουν. Τότε είναι που πρόσεξαν την αηδία στο βλέμμα της. Στην αρχή δεν το πίστευαν, μα πως ήταν δυνατό μια τρελή να περιφρονεί το απλόχερο και ανιδιοτελές ενδιαφέρον τόσων γυναικών; Σιγά-σιγά όμως, σιγουρεύτηκαν. Ναι, η τρελή τις περιφρονούσε. Αυτές, κυρίες με τα όλα τους, αξιοπρεπείς σύζυγοι, καλοβαλμένα παιδιά, διακοπές με πρόγραμμα (και πολλά άλλα) να ενδιαφέρονται για μια γυναίκα μόνη, αποτρελαμένη. Αποφάσισαν λοιπόν να μην της ξαναμιλήσουν...

 Και ενώ, δυστυχώς, η συγκεκριμένη ιστορία κάπου εδώ τελειώνει, η αλήθεια είναι ότι η "τρελή" μια ημέρα πριν την απόφαση της γειτονιάς, έφυγε. Είναι σίγουρο ότι έφυγε, διότι μάζεψε τα λιγοστά έπιπλα της βεράντας της, σφάλισε τα παντζούρια της, διπλοκλείδωσε την πόρτα της και, κρατώντας δυο βαλίτσες κι ένα μικρό κουτί, ανέβηκε στο ταξί που είχε καλέσει και έφυγε. Μέχρι σήμερα δεν έχει γυρίσει πίσω. Κάθε φορά που βρέχει τη θυμάμαι με το γαλάζιο νυχτικό και τα μαλλιά της λυμένα να χαίρεται στο μπαλκόνι της μαζί με τα μικρά παιδιά, τη βροχή'. 

No comments:

Post a Comment