Monday, 4 March 2013

Γητείες και λοιπά παραμύθια..

Θα ήθελα να σας διηγηθώ μια μικρή ιστορία. Κάποτε, λοιπόν, πριν χρόνια αλλά ίσως και πριν ημέρες-κανείς πλέον δεν θυμάται-ζούσε ένας μικρός κάβουρας στην άκρη ενός ερημωμένου λιμανιού. 'Ηταν μοναχός του, δίχως παρέα αλλά και όνειρα. Η μοναξιά του ήταν αφόρητη και του δημιουργούσε την ψευδαίσθηση της απελπισίας. Ζούσε σχεδόν στατικά, στην άκρη του ερειπωμένου από χρόνια κάβου. Καράβι αλλά ούτε και βάρκα δεν είχε φανεί και ο καημένος ο κάβουρας μονολογούσε και έκλαιγε στην ερημιά για την ερημιά της ζωής του. Θυμόταν τα νιάτα του και τους συντρόφους του· είχαν όλοι φύγει, κάποτε, πρίν πολλά πολλά χρόνια, όμως ο κάβουρας δεν τους είχε ακολουθήσει απο πεποιήθηση όπως έλεγε συχνά στις ατέλειωτες ώρες που μιλούσε με τα βράχια. Κατά τη διάρκεια των "συνομιλιών" του χαιρότανε στο άκουσμα της φωνής του και αυτό μάλλον του έδινε τη δύναμη να στέκεται εκεί αγέρωχος φυλώντας τον σχεδόν κατεστραμένο από την δύναμη της θάλασσας, κάβο. Μιλούσε για τα νιάτα του αλλα και για τα πελώρια καράβια που κάποτε έδεναν σε αυτό το απάνεμο λιμάνι μιας πολιτείας που από χρόνια είχε να πατήσει άνθρωπος στους δρόμους της. Μια νύχτα, λοιπόν, επάνω στη θέρμη των αναμνήσεων ο κάβουρας ξεψύχησε. Ο καιρός, η ηλικία, οι δυσκολίες της ζωης· ίσως και τα τρία μαζί να συντέλεσαν στο δυστυχές γεγονός. Ίσως όμως η επιβεβλημένη στεναχώρια και η ξεροκεφαλιά του φίλου μας του κάβουρα να επέφερε το θάνατο γρηγορότερα. Δυστυχώς κάνεις ποτέ δεν θα μάθει, ίσως βέβαια ο κάβουρας να ήταν ευτυχισμένος μέσα στην δυστυχία του..


2 comments:

  1. ''Ίσωωςς, ίσως μια μέρα, να ξεφύγουμε απ'το μέλλον που μας φτιαξανε..''

    ReplyDelete
  2. Δυστυχώς, με το εν λόγω διήγημα, θέλω να τονίσω οτι δεν θέλουμε να ξεφύγουμε. Ίσως τελικά να μας αρέσει ο ρόλος του θύματος..

    ReplyDelete