Tuesday, 28 February 2012

Selective Default..

Πριν μερικές νύχτες βρέθηκα σε ένα διαφορετικό μέρος. Εαν ήμουν παιδί θα έπλαθα με τη φαντασία μου σπηλιές και κρυψώνες, θάλασσες με περίεργα τέρατα και βουνά με στοιχειωμένα δάση για να διασκεδάσω τον χρόνο μου. Δυστυχώς όμως ως "μεγάλη" σε μια χρεωκοπημένη χώρα-μέλλον-ζωή-διάθεση σκεφτόμουν πως τελικά θα ήταν οι μάγισσες ή οι νεράιδες των παιδικών παραμυθιών σήμερα. Κυρίως με ενδιέφερε το ραβδί τους. Προσπαθούσα δηλαδή να φανταστώ το ραβδί που μεταμόρφωσε όλους εμάς τους Έλληνες, έναν περήφανο και ηρωικό λαό (ταυτόχρονα με πολλά νεοελληνικά λάθη, δεν διαφώνησα ποτέ), σε περίλυπες σκιές δίχως χαμόγελο, δίχως ζωντάνια. Ίσως μάγισσας ραβδί θα ήτο.. 
Κοιτώ τα μάτια των συνανθρώπων μου και καταλαβαίνω και αισθάνομαι. Πόνο, οργή, θλίψη, απογοήτευση. Κυρίως πόνο. Μαζικός ο πόνος λοιπόν, μαζική και η αποχαύνωση. Κάποιοι αντιδρούμε, πράττουμε. Όμως πολύ φοβάμαι οτι ακόμη και αύτη η αντίδραση είναι ελεγχόμενη. Έχουμε λοιπόν ένα μέρος ελεγχόμενης αντίδρασης  και ένα μέρος αδύναμων ανθρώπων. Με τι ισούται; Πιθανώς με απάτριδες..

Sunday, 26 February 2012

Βίντεο με θέμα: πλούσιες χώρες-φτωχοί λαοί

Εμείς οι "πολιτισμένοι" λαοί της δύσης, που συχνά αναφερόμαστε με ευλάβεια σε θεούς-δικαιοσύνη-αλήθεια αλλά ταυτόχρονα αδιαφορούμε για την πείνα, τη φτώχεια και τον θάνατο του διπλανού μας.

http://www.koutipandoras.gr/?p=16167

Monday, 20 February 2012

Εν αναμονή του Eurogroup και λοιπών (προσωπικών κυρίως) ψευδαισθήσεων..


Κοιτώ την ώρα που αβέβαια βηματίζει μπροστά και αναρωτιέμαι πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας εαν βάδιζε αντίστροφα. Οι πρώτες σκέψεις έχουν να κάνουν με τα γεράματα και τη σταδιακή μετατροπή μας σε βρέφη όπου ίσως αγγίζαμε μέσω της γέννησης την πολυπόθητη αναγέννηση. Βέβαια, εαν όντως ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα, δεν θα είχε νόημα η περίφημη θεωρια μου : «ερχόμαστε στη ζωή ως ζώα και στόχος της υπαρξής μας είναι να φύγουμε άνθρωποι». Η αλήθεια όμως είναι οτι έχω πολλές θεωρίες αλλα λίγα κατορθώματα στη ζωή μου.  Όταν μιλώ για κατορθώματα αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνον στην προσφορά αγάπης στον συνάνθρωπο, στο κοινωνικό σύνολο.  Αν και σήμερα, πέρα από την κρίση-την τεχνητή και τα μνημόνια-τα επιβεβλημένα απο τους δυτικούς αποικιοκράτες οι οποίοι μας «σώζουν» απο το 1821, παρατηρώ μια έντονη σήψη σε όλους μας.  Είναι άραγε δυνατό να ‘φύγουμε’ ως άνθρωποι; Δυνατό μάλλον δεν είναι. Είναι όμως απαραίτητο. Ταυτόχρονα είναι αστείο, πολλές φορές δε-γελοίο. Ιδιαίτερα όταν μας/με περιεργάζομαι.. Ο Σεφέρης γράφει στην «Ελένη», «Για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη». Ανδρείκελα λοιπόν που ενώ πήραμε τη ζωή μας λάθος (Σεφέρης και πάλι, αλλά μέχρι εδώ) -δεν- την αλλάξαμε. Πεισματικά. Έτσι ώστε ο χρόνος να βαδίζει βολεμένα μπροστά. 

Καζαντζάκης

Εξαιρετικής σημασίας το παρακάτω απόσπασμα συντέντευξης του Νίκου Καζαντζάκη στην γαλλική ραδιοφωνία. 

http://www.youtube.com/watch?v=3duixXvgXOg

Tuesday, 7 February 2012

Εις το τετράγωνο..


"Είναι αργά, πρέπει να βιαστείς!"
Θυμάμαι αυτό μου φώναξε λιγάκι εκνευρισμένα και τότε στην προσπαθειά μου να βιαστώ τα έκανα όλα θάλασσα.. Είχα σκορπίσει τα μικροαντικειμενά μας και μην γνωρίζοντας πλέον λογική είχα καθίσει στην άκρη του δρόμου κλαίγοντας. Με τα μάτια κλειστά και τα δάκρυα να τρέχουν φανταζόμουν μικρά κουτάκια. Μικρά καλοφτιαγμένα κουτάκια σαν εκείνα που ζωγράφιζα μικρή. Από όλες τις πλευρές τέλεια, με χρώματα και χάρακες για να φαντάζουν όμορφα. 'Ομως, όσο όμορφα κι αν ήταν, κάτι με ωθούσε να ζωγραφίζω ξανά και ξανά αυτά τα περίφημα τετράγωνα. Ο δάσκαλος επικροτούσε και εγώ, εμείς, όλη η τάξη προσπαθούσαμε να μετράμε σωστά, να σχεδιάζουμε με ακρίβεια, να χρωματίζουμε με προσοχή.. Εκείνη λοιπόν τη στιγμή, με τα δάκρυα να τρέχουν και τη μύτη γεμάτη, κατάλαβα πόσο ανούσια όμορφα ήταν αυτά τα κουτάκια. Πόσο βαρετά και ανυπόφερτα ήταν. Κάτι στάθηκε στο λαιμό μου, κάτι σαν κόμπος. Σηκώθηκα, ίσιαξα τα μαλλιά μου, σκούπισα τη μύτη και πήρα το δρομο. Ήθελα να βγω στη θάλασσα.

Sunday, 5 February 2012

Τρίχες..


"Είναι αργά για εξομολογήσεις.. Aισθάνομαι, οτι όλα έχουν ειπωθεί.. Θα ήθελα να ήμουν παιδί και πάλι. Να έβαζα σε μια σειρά τα προβλήματα και να τα αντιμετώπιζα αλλά θα ήμουν παιδι και δεν θα τα κατάφερνα. Τώρα εναντιώνομαι στα εύκολα. Τα δύσκολα δεν τα κοιτώ, παρά μόνο.."

Έγραψε μέχρι εκεί και σταμάτησε απότομα. Ήταν νέος, πολύ νέος. Όμως είχε πάρει να ασπρίζει και αυτό τον ενοχλούσε αφόρητα. Αισθανόταν ότι εάν μπορούσε να μετρήσει τις τρίχες θα βγαίναν σχεδόν όλες λευκές. Αλλά και πάλι ήταν μόνο τρίχες.. Έτσι κατέληγε πάντα, "και πάλι μόνο τρίχες". Ώσπου μια μέρα δεν άντεξε. Τις ξερίζωσε όλες, μία προς μία. Ήταν μια απόλαυση για τον ίδιο να τις τραβάει από το ίδιο του το κεφάλι. Βέβαια ούρλιαζε. Περίεργο πράγμα η ηδονή. Είχε κλειδώσει τη πόρτα του μπάνιου. Κανείς δεν μπορούσε να μπει, κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε. Όταν, τελικά, κατάφεραν και σπάσαν τη πόρτα αντίκρυσαν ένα σωρό απο τρίχες και ένα πληγωμένο ζώο με σπασμένα δεσμά. Έτσι αισθανόταν, πληγωμένος από τα σπασμένα δεσμά. Γελούσε, γελούσε ασταμάτητα. Χωρίς τα δεσμά το σώμα πονούσε. Περίεργο πράγμα η ανθρώπινη φύση. Δημιουργεί λάκους για να αισθάνεται ασφάλης.