Wednesday, 31 October 2012

Greek dreams..

After a long period of dreams I found myself in the hard path of waking up. It is a cruel morning without sun. The appropriate question is not whether the sun will come out again but do I have the right on dreaming? I am Greek. I do not have many rights and no future at all. Still, though, I like dreaming. Supposedly dreams are for a better future. Dreams help us develop ourselves. Dreams are our inevitable right. And yet, I am not allowed to dream. Please do not ask me the reason. I am not the responsible one for reasons. I just follow orders. The orders of an oppressed power. This power, as every power, is frightened of loosing its privileges. Its recognition. Hard thing to be powerful nowadays.. 
But let me narrate you a story. Not once upon a time but just a few months ago I was in a big zoo. There were not many sightseeings in the city I was visiting and this zoo seemed a good idea. There were different types of birds, snakes and turtles. Some elephants, hippopotamus and flamingo. Everything seemed so interesting. I was reading their info with eagerness and all of a sudden I was in front of a technical environment made just for a tiger. At that moment, like I was blind before, I was able to see the real zoo. The fake enviroment. The depressed environment. The tiger seemed to me as the most sad animal I have ever seen. It was walking around like a mad-paranoid human in an asylum. Always in the same direction, always in the same circle. I felt betrayed. I felt shame. Suddenly the tiger stopped and sat down in the middle of the fake dessert. I waited for the animal to change position. To act, to scream! I suppose now that I was the one who had the responsibility of screaming, of acting. But I just left. Run out from that zoo and tried to forget.. 

Saturday, 18 August 2012


Η ώρα, από ώρα πια, έστεκε θλιμμένη.
Το ξημέρωμα είχε απλώσει τα δίχτυα του
και σαν από λάθος πάντοτε της γράπωνε τα πόδια.
Η ώρα, τις ώρες εκείνες, νωχελικά περίμενε,
καρτερούσε τα στολίδια των πολύχρωμων φαναριών.
Συνήθως ήταν το μόνο της ένδυμα.

Δεν είχε παράπονο, το σκοτάδι της χάριζε απλόχερα τα ακριβά στολίδια του.
Και το φώς; Ο ήλιος; Ο ήλιος ήταν κλέφτης!
Την ενοχλούσε η αυξανόμενη δύναμη του.
Της στερούσε τα στολίδια, τα περίφημα μαργαριτάρια της.
Ευθύς μετατρεπόταν σε ένα ακόμη μέτρημα ενός ρολογιού.
Οι άνθρωποι την προσπερνούσαν βιαστικά δίχως να της δίνουν σημασία.
Δεν φάνταζε πια η γοητεία της, δεν θάμπωνε κανέναν η ομορφιά της.

- Οι άνθρωποι είναι ανίκανοι! Φώναζε, 
κάθε που η καρδιά της χτυπούσε δυνατά σε χέρια αδιάφορα.
Η μόνη της παρηγοριά, η νύχτα.
Βασιλικά ξαναεπέστρεφε κρατώντας σκήπτρα και δίνοντας της το έναυσμα.
Τότε η ώρα χόρευε, μεθυσμένη, σαν σε χορό τρελών.
Μάζευε και ύφαινε μαργαριτάρια.
Στόλιζε τον λαιμό, τα στήθη, τα μαλλιά της.

Στα πόδια της κυλούσαν χιλιάδες χρυσοσταλίδες.
Με κάθε λίκνισμα του κορμιού της έτρεμαν και έπεφταν,
γέμιζαν δρόμους, πλατείες, γειτονιές.
Τι κρίμα, κάθε νύχτα το σκοτάδι την αγκάλιαζε βιαστικά.
Το ξημέρωμα δεν αργούσε να έρθει.
Μία νέα φυλακή και ένας νέος καημός.
Αλήθεια, παράδοξο δεν είναι το σκοτάδι να έχει πάντα ως απότοκο το φως;

Friday, 13 July 2012

Once I smelled a famous flower..

The flower of the revolution. In other countries it could have been the fertility flower.  
I prefer the rebel ones..


Yes, I love to collect weird stuff. Including those photos. Honestly, I have a huge collection from many different countries but I would like to start from my beloved Cuba.
If you share my passion, enjoy! The rest are on the way..

Wednesday, 27 June 2012


I feel the need of celebration. A "black" celebration.. The leaders of my country are sick, the first suffers from his eyes, the second from his stomach and the third from being too.. polite. Weird combination, huh? We are a weird nation who used to be unique. Quite harsh change.. 

Sunday, 3 June 2012

Future against Reality

Last days I read dramatical, sometimes offensive, articles and opinions from journalists, politicians and economists. Situation is more than hard. Not only for us, the Greeks, but for the whole world. It is tragic though that we, by "we" I mean the 99% of this planet, are separated into different influence zones. Speaking about myself, it is sad to feel like being a Jew back in Germany during 30s and 40s. Humanity should have had overcome this period and become, at least, wiser. We are pushed again to fight each other when we have so little to argue for. I could say that this is a paranoid game played by serious criminals all over the world, mostly the west world. Being honest, I feel that Greece did a serious mistake. We generously gifted our culture. What happened? The most degrading rape of history that leaded to west "culture". And as I read (I think from Nadine Gordimer) before some years ago: "west subculture"; that is now asking (through bankers-rapists) to pay for being humans. Not only from east world but from the whole world. I fear that our future is preconceived unless solidarity will become a new purpose between nations. Regardless of what bankers and politicians claim, we (the 99%) have to answer a crucial question: what we really want for our future? 

Thursday, 24 May 2012

Τα λεβεντόπαιδα τ'ατίθασα..

Κρατούσα την αναπνοή μου ενώ ταυτόχρονα σκεφτόμουν πόσο θα αντέξω με τη μύτη κλειστή και τους πνεύμονες, βασικό όργανο του σώματος κάθε ανθρώπου, δίχως αέρα.
Η απάντηση του πειράματος απλή: ούτε ένα λεπτό! Πράγματι, ούτε ένα λεπτό δεν κράτησε το αποτυχημένο εκ των προτέρων πείραμα μου. Ο κάθε άνθρωπος ζει εφόσον αναπνέει. Το οξυγονο είναι βασικό στοιχείο της ίδιας μας της ύπαρξης, και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά.
Τι συμβαίνει όμως με το οξυγόνο του πνεύματος; Εδώ αγαπητοί περιμένω την απαντησή σας. Πόσο οξυγόνο μπορεί να εισχωρήσει στο πνεύμα ενός ανθρώπου από τη στιγμή του "εγέρθητι"; Ποιός φαινομενικά ευθύνεται για τη μη εισροή πνευματικού οξυγόνου; Ποιός έχει την πραγματική ευθύνη; Δυστυχώς τις απαντήσεις όλοι μας, λίγο έως πολύ, τις γνωρίζουμε και ίσως να μήν μας άφησαν έκπληκτους τα τελευταία γεγονότα (μιλώ από άποψη προοικονομίας). Τελικά όμως τι συμβαίνει ή μάλλον τι θα συμβεί; 
Η αλήθεια είναι οτι ανοίξαμε μέτωπο. Μέτωπο με ήδη υπαρκτές απώλειες: την αξιοπρέπεια μας (πρωτίστως), την ιστορία μας (εξίσου πρωτίστως) και το οξυγόνο του πνευματός μας. Και τώρα; Τώρα τα "λεβεντόπαιδα" με τα μαύρα πουκάμισα και τα "αρχαία" αναστήματα θα μας ενημερώσουν για το αύριο. Ελπίζω μόνο να είναι σύντομο. Δεν μας αξίζει κάτι περισσότερο. Τραγική απόδειξη τα ποσοστά του Διστόμου..

Monday, 7 May 2012


Μαύρη ημέρα η σημερινή. Ντρέπομαι για τη νεοελληνική καταγωγή μου. Οι χρυσαυγίτες παρελαύνουν στην βουλή. Στον κατ'επίφαση οίκο της δημοκρατίας. Λυπάμαι πολύ.

Wednesday, 4 April 2012

4 Απριλίου 2012

Αντίο στον άνθρωπο που έβαλε τέλος στη ζωή του ώστε να μας αφυπνίσει. Η πράξη του με γέμισε δέος. Ταυτόχρονα όμως έχω συγκινηθεί από τη δύναμη της ψυχής του. Ίσως ο μόνος αυτόχειρας δίχως δειλία για την ίδια τη ζωή.. Σχήμα οξύμωρο αλλά ταυτόχρονα μοναδικό.
Καλή του ώρα.

Sunday, 18 March 2012


Abajo el terrorismo λοιπόν (Κάτω η τρομοκρατία) και όχι τόσο Viva la revoluciόn (Ζήτω η επανάσταση) διότι επανάσταση από τους σωτήρες με τα μάγουλα (βλέπε Καμμένος, Βενιζέλος, Σαμαράς και λοιποί) δεν είναι δυνατό να συμβεί.. 

Wednesday, 7 March 2012

Santa Clara

Κοιτώ τον Τσε που με το βλέμμα του αγκαλιάζει τη λατινική αμερική, σκεπτόμενη τον Ρήγα Φεραίο και το όραμά του για τα βαλκάνια αλλά κυρίως για την επανάσταση των Ελλήνων..
Εύχομαι όλοι εμείς οι νεοέλληνες να απομακρυνθούμε απο τους σωτήρες με τα μάγουλα και να βαδίσουμε μπροστά. Μακριά από μια πιθανή αναβίωση του χουντικού τριπτύχου: "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια", που πολύ φοβάμαι οτι έχει αρχίσει να επανέρχεται..  

(Το άγαλμα βρίσκεται στη Santa Clara της Κούβας και έχει τοποθετηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε ο Τσε πράγματι να "κοιτά" προς τη λατινική αμερική).

Monday, 5 March 2012

Η Ωραία και... ο Ψεύτης!

Μια φορά και έναν καιρό σε ένα κόσμο μακρινό ζούσε ο κύριος Ψεύτης. Ο κύριος Ψεύτης ήταν ενας δυστυχισμένος άνθρωπος που επιζητούσε συνεχως την αγάπη. Και τι δεν είχε κάνει στο όνομα της! Παπουτσάκια για τα φτωχά παιδιά, ομιλίες για τον αλυτρωτικό αγώνα των συμπατριωτών του, φαγητό για τους πεινασμένους.. Η αγάπη του κυρίου Ψεύτη ήταν καθωσπρέπει και ο ίδιος ως καθωσπρέπει ον περίμενε και το ανάλογο αντίκρισμά της. Ο κύριος Ψεύτης είχε στόχους. Αγαπούσε με κίνητρο αλλά κυρίως με ανταλλάγματα. Η αλήθεια είναι οτι ο κύριος Ψεύτης αγαπούσε πολύ μόνο το συμφέρον του. Όχι, μη με παρερμηνεύσετε, δεν ήταν εγωιστής. Δεν του το επέτρεπε η θρησκεία του. Ήταν όμως έτοιμος να αγαπήσει καθετί που θα του έδινε δύναμη. Τον εαυτό του τον μισούσε, όπως χαρακτηριστικά συνήθιζε να δηλώνει. Ζούσε για τους γύρω του, νοιαζόταν για την ευτυχία τους. 'Ομως ο κύριος Ψεύτης ήταν ένας άτυχος άνθρωπος. Έδινε τόσα πολλα στους συνανθρώπους του αλλά περιστοιχίζονταν από τυφλούς, αλαζόνες και δυστυχείς επίσης. Ο κύριος Ψεύτης με βαθιά λύπη το γνώριζε αυτό και ίσως βαθιά μέσα του να γνώριζε οτι η αγάπη με ανταλλάγματα δεν είναι ουσιώδης. Επομένως μόνο τυφλούς, αλαζόνες και δυστυχείς μπορεί να προσελκύσει. Ώσπου μια μέρα γνώρισε την Ωραία. Η Ωραία, το πραγματικό της όνομα δεν το γνωρίζει κανείς. Ο κύριος Ψεύτης την είχε ονομάσει "Ωραία" για δικούς του λόγους. Η Ωραία λοιπόν, τάραξε τη ζωή του κυρίου Ψεύτη με την αλήθεια και την αγάπη δίχως ανταλλάγματα. Ο κύριος Ψεύτης δυσκολευόταν να κατανοήσει και την αλήθεια αλλά κυρίως την αγάπη σκέτη. Παρ'αυτά σκέφτηκε και συχνά έπειτα έλεγε στην Ωραία για τα λάθη της ζωής του και για την επιθυμία του να αλλάξει και επιτέλους να ζήσει! Δυστυχώς όμως ο κύριος Ψεύτης δεν τα κατάφερε. Όπως σας είπα ήταν ένας άτυχος άνθρωπος. Έτσι λοιπόν με δάκρυα στα μάτια και λυγμούς στον ώμο της Ωραίας ζητούσε συγχώρεση. Δεν ήταν δυνατός της έλεγε και έκλαιγε φωναχτά. Είχε να πληρώσει λογαριασμούς και ξανάκλαιγε με λυγμούς. Η Ωραία θέλησε να αποδώσει δικαιοσύνη. Μίλησε για τον Ψεύτη στην προσπάθεια της να τον λυτρώσει από την ατυχία του. Μεταξύ μας, ήταν μια κίνηση οργής αλλά ταυτόχρονα αγάπης. Επιτέλους κάποιος έπρεπε να ταράξει συθέμελα τον κύριο Ψεύτη..
Πολυαγαπημένα μου παιδιά ο κύριος Ψεύτης δεν ταράχτηκε. Δικαιοσύνη δεν αποδώθηκε. Η αλήθεια είναι οτι ο κύριος Ψεύτης δεν άλλαξε ζωή διότι και ο ιδιος ήταν τυφλός, αλαζόνας και όπως ήδη προείπα δυστυχής. Ζούσε με ομοίους του και έπαιρνε δύναμη από την αγάπη με ανταλλάγματα. Νόμος της αγοράς λοιπόν και όχι αγάπη. Αναλογία ζήτησης με τη διάθεση προιόντων..

Καληνύχτα σας.

Tuesday, 28 February 2012

Selective Default..

Πριν μερικές νύχτες βρέθηκα σε ένα διαφορετικό μέρος. Εαν ήμουν παιδί θα έπλαθα με τη φαντασία μου σπηλιές και κρυψώνες, θάλασσες με περίεργα τέρατα και βουνά με στοιχειωμένα δάση για να διασκεδάσω τον χρόνο μου. Δυστυχώς όμως ως "μεγάλη" σε μια χρεωκοπημένη χώρα-μέλλον-ζωή-διάθεση σκεφτόμουν πως τελικά θα ήταν οι μάγισσες ή οι νεράιδες των παιδικών παραμυθιών σήμερα. Κυρίως με ενδιέφερε το ραβδί τους. Προσπαθούσα δηλαδή να φανταστώ το ραβδί που μεταμόρφωσε όλους εμάς τους Έλληνες, έναν περήφανο και ηρωικό λαό (ταυτόχρονα με πολλά νεοελληνικά λάθη, δεν διαφώνησα ποτέ), σε περίλυπες σκιές δίχως χαμόγελο, δίχως ζωντάνια. Ίσως μάγισσας ραβδί θα ήτο.. 
Κοιτώ τα μάτια των συνανθρώπων μου και καταλαβαίνω και αισθάνομαι. Πόνο, οργή, θλίψη, απογοήτευση. Κυρίως πόνο. Μαζικός ο πόνος λοιπόν, μαζική και η αποχαύνωση. Κάποιοι αντιδρούμε, πράττουμε. Όμως πολύ φοβάμαι οτι ακόμη και αύτη η αντίδραση είναι ελεγχόμενη. Έχουμε λοιπόν ένα μέρος ελεγχόμενης αντίδρασης  και ένα μέρος αδύναμων ανθρώπων. Με τι ισούται; Πιθανώς με απάτριδες..

Sunday, 26 February 2012

Βίντεο με θέμα: πλούσιες χώρες-φτωχοί λαοί

Εμείς οι "πολιτισμένοι" λαοί της δύσης, που συχνά αναφερόμαστε με ευλάβεια σε θεούς-δικαιοσύνη-αλήθεια αλλά ταυτόχρονα αδιαφορούμε για την πείνα, τη φτώχεια και τον θάνατο του διπλανού μας.

Monday, 20 February 2012

Εν αναμονή του Eurogroup και λοιπών (προσωπικών κυρίως) ψευδαισθήσεων..

Κοιτώ την ώρα που αβέβαια βηματίζει μπροστά και αναρωτιέμαι πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας εαν βάδιζε αντίστροφα. Οι πρώτες σκέψεις έχουν να κάνουν με τα γεράματα και τη σταδιακή μετατροπή μας σε βρέφη όπου ίσως αγγίζαμε μέσω της γέννησης την πολυπόθητη αναγέννηση. Βέβαια, εαν όντως ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα, δεν θα είχε νόημα η περίφημη θεωρια μου : «ερχόμαστε στη ζωή ως ζώα και στόχος της υπαρξής μας είναι να φύγουμε άνθρωποι». Η αλήθεια όμως είναι οτι έχω πολλές θεωρίες αλλα λίγα κατορθώματα στη ζωή μου.  Όταν μιλώ για κατορθώματα αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνον στην προσφορά αγάπης στον συνάνθρωπο, στο κοινωνικό σύνολο.  Αν και σήμερα, πέρα από την κρίση-την τεχνητή και τα μνημόνια-τα επιβεβλημένα απο τους δυτικούς αποικιοκράτες οι οποίοι μας «σώζουν» απο το 1821, παρατηρώ μια έντονη σήψη σε όλους μας.  Είναι άραγε δυνατό να ‘φύγουμε’ ως άνθρωποι; Δυνατό μάλλον δεν είναι. Είναι όμως απαραίτητο. Ταυτόχρονα είναι αστείο, πολλές φορές δε-γελοίο. Ιδιαίτερα όταν μας/με περιεργάζομαι.. Ο Σεφέρης γράφει στην «Ελένη», «Για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη». Ανδρείκελα λοιπόν που ενώ πήραμε τη ζωή μας λάθος (Σεφέρης και πάλι, αλλά μέχρι εδώ) -δεν- την αλλάξαμε. Πεισματικά. Έτσι ώστε ο χρόνος να βαδίζει βολεμένα μπροστά. 


Εξαιρετικής σημασίας το παρακάτω απόσπασμα συντέντευξης του Νίκου Καζαντζάκη στην γαλλική ραδιοφωνία.

Tuesday, 7 February 2012

Εις το τετράγωνο..

"Είναι αργά, πρέπει να βιαστείς!"
Θυμάμαι αυτό μου φώναξε λιγάκι εκνευρισμένα και τότε στην προσπαθειά μου να βιαστώ τα έκανα όλα θάλασσα.. Είχα σκορπίσει τα μικροαντικειμενά μας και μην γνωρίζοντας πλέον λογική είχα καθίσει στην άκρη του δρόμου κλαίγοντας. Με τα μάτια κλειστά και τα δάκρυα να τρέχουν φανταζόμουν μικρά κουτάκια. Μικρά καλοφτιαγμένα κουτάκια σαν εκείνα που ζωγράφιζα μικρή. Από όλες τις πλευρές τέλεια, με χρώματα και χάρακες για να φαντάζουν όμορφα. 'Ομως, όσο όμορφα κι αν ήταν, κάτι με ωθούσε να ζωγραφίζω ξανά και ξανά αυτά τα περίφημα τετράγωνα. Ο δάσκαλος επικροτούσε και εγώ, εμείς, όλη η τάξη προσπαθούσαμε να μετράμε σωστά, να σχεδιάζουμε με ακρίβεια, να χρωματίζουμε με προσοχή.. Εκείνη λοιπόν τη στιγμή, με τα δάκρυα να τρέχουν και τη μύτη γεμάτη, κατάλαβα πόσο ανούσια όμορφα ήταν αυτά τα κουτάκια. Πόσο βαρετά και ανυπόφερτα ήταν. Κάτι στάθηκε στο λαιμό μου, κάτι σαν κόμπος. Σηκώθηκα, ίσιαξα τα μαλλιά μου, σκούπισα τη μύτη και πήρα το δρομο. Ήθελα να βγω στη θάλασσα.

Sunday, 5 February 2012


"Είναι αργά για εξομολογήσεις.. Aισθάνομαι, οτι όλα έχουν ειπωθεί.. Θα ήθελα να ήμουν παιδί και πάλι. Να έβαζα σε μια σειρά τα προβλήματα και να τα αντιμετώπιζα αλλά θα ήμουν παιδι και δεν θα τα κατάφερνα. Τώρα εναντιώνομαι στα εύκολα. Τα δύσκολα δεν τα κοιτώ, παρά μόνο.."

Έγραψε μέχρι εκεί και σταμάτησε απότομα. Ήταν νέος, πολύ νέος. Όμως είχε πάρει να ασπρίζει και αυτό τον ενοχλούσε αφόρητα. Αισθανόταν ότι εάν μπορούσε να μετρήσει τις τρίχες θα βγαίναν σχεδόν όλες λευκές. Αλλά και πάλι ήταν μόνο τρίχες.. Έτσι κατέληγε πάντα, "και πάλι μόνο τρίχες". Ώσπου μια μέρα δεν άντεξε. Τις ξερίζωσε όλες, μία προς μία. Ήταν μια απόλαυση για τον ίδιο να τις τραβάει από το ίδιο του το κεφάλι. Βέβαια ούρλιαζε. Περίεργο πράγμα η ηδονή. Είχε κλειδώσει τη πόρτα του μπάνιου. Κανείς δεν μπορούσε να μπει, κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε. Όταν, τελικά, κατάφεραν και σπάσαν τη πόρτα αντίκρυσαν ένα σωρό απο τρίχες και ένα πληγωμένο ζώο με σπασμένα δεσμά. Έτσι αισθανόταν, πληγωμένος από τα σπασμένα δεσμά. Γελούσε, γελούσε ασταμάτητα. Χωρίς τα δεσμά το σώμα πονούσε. Περίεργο πράγμα η ανθρώπινη φύση. Δημιουργεί λάκους για να αισθάνεται ασφάλης.