Sunday, 25 December 2011

Ημέρα Χριστουγέννων..

Πρίν δύο μήνες είχα γράψει ένα μικρό κείμενο για το ιστολόγιο μου αλλά δεν το είχα δημοσιεύσει. Νομίζω σήμερα, κρατώντας τη σημασία της ημέρας και μακριά από φαγοπότια ήρθε η "ώρα" του..


"Αλήθεια, τι πρέπει να κάνει κανείς όταν βλέπει γύρω του μονάχα δυστυχία; Αν και μακριά από τη δική μου πατρίδα, γνωρίζω καλά οτι όλα όσα βλέπω και παρατηρώ εδώ απλά μας έρχονται. Είναι πολύ κοντά. Η εξαθλίωση και η πείνα δεν είναι σενάριο φαντασίας, είναι το μέλλον μας. Η κατ' ευφημισμόν ενωμένη Ευρώπη ακολουθεί το μεσαιωνικό πρότυπο, οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Αναρωτιέμαι για τυχόν Ρομπέν των δασών αλλα αυτή είναι μια αγγλική ιστορία και ως γνωστόν οι Άγγλοι δεν θέλουν να έχουν καμία απολύτως σχέση με την Ευρώπη. Βρίσκομαι στη Βουλγαρία και διδάσκω θέατρο, τέχνη σε παιδιά ρομά. Τσιγγανάκια με μεγάλα μάτια και πλατύ χαμόγελο. Παιδιά που όταν τους δίνεις λίγη αγάπη παίρνεις πολύ περισσότερη. Αισθάνομαι τόση ανθρώπινη ζεστασιά κάθε φορά που με προυπαντούν στη πόρτα του σχολείου τους. Πέφτουν όλα στην αγκαλιά μου και εγώ ανοίγω τα χέρια μου μήπως και καταφέρω να τα χωρέσω όλα μέσα. Αλλά είμαι μονάχα μια μονάδα, δεν μπορώ να φέρω την αλλαγή. Δεν μπορώ να αποτρέψω τους φύλακες του σχολείου (ναι, φύλακες) από το να χτυπούν τα παιδιά (ναι, τα χτυπούν). Δεν έχω δει πιο αποτροπιαστικό θέαμα από τις ξύλινες βέργες στα χέρια τους.. Δεν γνωρίζω πως να δεχτώ κάτι τέτοιο. Αναρωτιέμαι μόνο γιατί η ανθρώπινη ψυχή θα πρέπει να βιάζεται καθημερινά.."

Εύχομαι όλοι οι λαοί του κόσμου να συνειδητοποιήσουμε πόσα λίγα μας χωρίζουν και ενωμένοι-μονιασμένοι να επιβληθούμε σε εκείνους τους λίγους που ρυθμίζουν το μέλλον μας.

Wednesday, 23 November 2011

Θυμάμαι..


-Σου αρέσω; Αυτή η ερώτηση μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Αποφάσισα να μη κοιτάξω, άκουγα σιωπηλά. –Έχεις εντυπωσιαστεί; Ρωτούσε μια κοριτσίστικη φωνή. -Από που το κατάλαβες; Απάντησε με ερώτηση μια αγορίστικη φωνή. – Από την ημέρα που ο πατέρας σου έψηνε και με έσωσες! –Σε έσωσα;  -Ναι από τον καπνό, δεν θυμάσαι; -Θυμάμαι. Τότε κοίταξα. Είδα δυο πολύ μικρά παιδιά. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι γύρω στα έξι. Προσπάθησα να συγκρατήσω το γέλιο μου. Γέλιο χαράς, φυσικά. Δύο γλυκά, μικρά παιδιά. Η ειλικρίνειά τους με εντυπωσίασε. Ο κόσμος των μεγάλων, πέραν της υποκρισίας, είναι απόλυτα πολύπλοκος. Τα παιδιά ότι αισθάνονται το εκφράζουν... Μέχρι να μάθουν να φυλακίζουν σκέψεις, αισθήματα... Τι κρίμα για την ανθρωπότητα να είναι, να είμαστε επιφυλακτικοί, μυστικοπαθείς, παγεροί, ενσυνείδητα μόνοι... Η μικρή μιλούσε τόσο αφοπλιστικά. Οι ερωτήσεις της έδειχναν ένα σταθερό χαρακτήρα ή τουλάχιστον, ένα μελλοντικά σταθερό χαρακτήρα. Ο «νεαρός», μάλλον γόης αυτής της ηλικίας ‘θυμόταν’. Τι γλυκό να θυμάσαι... Η αλήθεια είναι ότι τα δύο μικρά παιδιά με συγκίνησαν. Θυμήθηκα ένα δικό μου παιδικό ‘έρωτα’. Νομίζω ήμουν κάτι λιγότερο από έξι. Ο δικός μου γόης ήταν γιός στρατιωτικού, αυτό και μόνο θα με απωθούσε σήμερα. Παρ’αυτά, τότε, τον παρακαλούσα για ένα φιλί. Είχα μιά επιμονή! Εκείνος ήταν ντροπαλός. Πέρασε τουλάχιστον μια δεκαετία μεχρι να συνειδητοποιήσω τον κόσμο των μεγάλων  και να γίνω με τη σειρά μου και εγώ ντροπαλή.

Wednesday, 12 October 2011

Sensations


Unforgettable experiences, huh? This is what I thought the very first moment he gave me his hand for a serious handshake. I was in an isolated place, the suburbs of Stara Zagora (Bulgarian city) trying to teach theater - art to Roma children in a special school, in a special area. Ghetto area - high level of criminality, poverty and dangerous people. Yet, since my entrance to their school I already forgot the precarious matters. Smiley, sweet faces and smart eyes were all over me; I felt secure and interested to meet them all, to hug and play with all the children…
As soon as I was in his class, he was missing. To be honest, I could not understand how it was possible for him being in the school area but not inside the class. I felt, a bit, envy… I wish I could have avoided much of the teaching stupidity I had to deal with during my school years… As soon as the kids understood the reason I was there, a classmate of his stood up and went off looking for him. He appeared after five minutes, a short; although, he was ten years old, little kid. With brilliant eyes and a funny face. He opened the door very seriously, came inside like he was crossing a road, stood in front of me, looked me for a second and finally gave me his hand. "I've passed the test, he likes me”, I thought. And then, like a busy businessman, told me: "Teodor" (his name). We shook hands and told him my name as well. Classmates started laughing at him but he didn't pay any attention. He went back to his desk and sat down waiting for my treats…